z wiatrem i pod wiatr

bardzo głodna gąsienica

2009-02-09T06:18:00.000-08:00

Nocą w świetle księżyca, leżało na liściu maleńkie jajeczko.
W niedzielę rano, gdy wzeszło ciepłe słońce, z jajeczka wykluła się- trrrach!- maleńka, bardzo głodna gąsienica…

Mała gąsienica, która szuka jedzenia okazała się książeczką bardzo atrakcyjną dla Ko.
Na razie ogląda, wkłada palec do dziurek i chętnie słucha.
Jednak za rok będzie mogła zainteresować się smakami, pięknymi barwami i ilustracjami,nazwami owoców, dniami tygodnia czy liczbami; a za dwa lata, zainteresować się przemianą gąsienicy w motyla- całe bogactwo małe książeczki.

Eric Carle, Bardzo głodna gąsienica, wydawnictwo Tatarak.

Gwiazdki dają miastu znać, że dzieci muszą spać.

2009-01-30T08:39:00.000-08:00

Bogactwo polskich kołysanek jest niesamowite.
Poznaję wciąż i wciąż nowe melodie oraz piękne proste treści.
Inspirują mnie bajki i przypowiastki, więc wymyślam swoje piosenki. Mam już cały ich repertuar, których jak na razie tylko Ko. (i czasem S.) są słuchaczami.
Może znajdę kiedyś chwilę na zapis nutowy.

Ulubioną utulanką Ko. jest jednak piosenka nie mojego autorstwa; ludowa kołysanka, śpiewana od pierwszych dni życia Ko.(kto spędzał z nami wakacje, dobrze ją zna).Przy niej, choćby niewiadomo jak płakała, uspokaja się zawsze na moment a jej melodia często do snu kołysze.
W szpitalu bardzo bardzo przydatna. Nasze pielęgniarki już ją kojarzą:).

O konwaliach, grajku i królewnie.

Raz królewna złotowłosa
Cudny miała sen,
Że splatała złote włosy złociste jak len.

I przyszedł do niej grajek,
Na skrzypcach zaczął grać.
I mówi:
”Pójdź królewno,
konwalie ze mną rwać.

Pójdź, pójdź,
Pójdź, pójdź”.

Jeszcze bardziej ją lubi i uśmiecha się zadowolona gdy 'królewna' zamieniam na jej imię.

hospitalizacja. garść refleksji.

2009-01-19T01:12:00.000-08:00

Dwa tygdnie w szpitalu moga czlowieka do wielu refleksji pobudzić. Czas tu jest bardzo zorganizowany, pory posilków, badań, analiz, inhalacji stale- gdy Ko.spi, naprawde mozna wiele zaleglego w myslach i lekturowo nadrobic. Malo i krótko spi,to prawda ale to zupelnie inny temat (wszak jest w zlotym momencie odkyrwania swiata, a potrzebuje kogos doroslego do pomocy w tym odkrywaniu; nasza relacja córka-matka bardzo sie zaciesnila).

Po pierwsze w tej izolatce i odosobnieniu zrozumialam trochę los więźniów. I wstydzę sie teorii, która w dzieciństwie mialamam, że więzienie to żadna kara, bo mozna sobie pospać i poczytac do woli;).

Po drugie- doceniam tu po raz kolejny walor malych czynów. Czyli drobiazg zrobiony w delikatny i mily sposób znaczy wiele- pukanie do drzwi, usmiech pielegniarki, wysluchanie lekarza,'smacznego!'przy podawaniu obiadu...- te drobiazgi naprawdę zmieniają pobyt w szpitalu. Jeżeli czyta to jakas pielęgniarka- niech nie zapomina o magicznym dzialaniu tych drobnostek o wielkiej wadze i niech wie, że jej zawód ma niesamowity potencjal. Moze tak wiele zmienić;).

Po trzecie...jedzenie. Ile w szpitalu sie go marnuje! Fakt, nie jest to wyszukana kuchnia.Ale prawda jest taka, że ci co maja pieniądze nie jedzą go wcale i odstawiają nietknięte talerze (a to idzie potem do smieci!)a dojadaja sobie to co sami maja z domu; ci co nie maja nikogo kto by sie o nich zatroszczyl albo pieniedzy, jedza wszytko. Stad tez polityka jedzenia w szpitalach sie nie zmini- bo ci co glodni i tak zjedzą a ci co syci swoim jedzenie nie tykają tego szpitalnego. Wiec szpital na jedzenie pieniedzy nie ma, ale na marnowanie ma. To dziwna rzecz i naprawde warto by przemyslec raz jeszcze politykę posilkow. To wola o pomste do nieba- te wiadra chleba i resztek stąd wynoszonych!

Po czwarte znowu urzekla mnie tutaj postać Aleksji Gonzalez Barros. Po 20.latach wrócilam do książki mojego dzieciństwa i doznalam ponownego zachwytu- Nią samą, Jej Rodziną, Ich silą.Trzeba tylko wiedzieć gdzie czerpać.

Po piąte... utwierdzam sie coraz silniej i mocniej w przekonaniu, że u dziecka do lat 3 nic a nic nie zastąpi wspanialej obecnoci matki. Ten czas tu spedzony i ascelaracja w poznawaniu rzeczy i rozwoju u Ko.jest niesamowita. Matki Drogie, bycie z dzieckiem sie po prostu oplaca i zwraca a efekty są piorunujące. To co damy w pierwszych trzech latach, będzie szlo za dzieckiem przez cale życie. Dziecko nie doceni dobrej zupki, prezentu, pieniedzy wydanych na opiekunke czy edukacji w zlobku- nie rozumie tego, nie cieszy sie z tego. Jednak rozumie i odczuwa obecnoć matki i to mu sprawia wielką frajdę.Osobny temat, jeszcze do niego wrócę kiedys.

I jest jeszcze po szóste, po siódme i ósme..., ale Ko skończyla drzemkę:)
Przed nami jeszcze trochę hospitalizacji, więc refleksje w glowie będa się mnożyć.

Wybaczcie literówki i brak tu i ówdzie znaków polskich, ale piszę nie na swojej maszynie i dziwne rzeczy wyskakują czasem.

moment

2009-01-08T03:26:00.000-08:00

To był dosłownie moment.
Słyszę dziwne szybkie ruchy.
Rączka tu, rączka tam, noga posunięta, druga noga też, znowu łapka.
Przy każdym posunięciu, Ko zerka ciekawe na różnice centymetrowe swego otoczenia.
Potem z zachwytem na rączkę. Jakby to ona była źródłem tego nowego sposobu poruszania się.

Tak się zaczęło raczkowanie.
A ja po raz kolejny doświadczam wartość tego,że mam możliwość pracować w domu, i tylko w duchu się cieszę, że takie chwile oglądać mogę.
Bo to były sekundy. A dla Ko. wielki postęp w odbieraniu otoczenia. W ruchu.
Z możliwością zbliżenia się do przedmiotów czy ludzi, których chce.
Koniec biernemu oglądaniu wszystkiego z daleka.

poranna niespodzanka

2009-01-06T03:43:00.001-08:00

Bardzo lubię te ślady zbrodni na balkonie, które odkryć można tylko zimą...

endo. pożegnanie.

2009-01-05T08:56:00.001-08:00

Niestety, endo idzie w zapomnienie (jeszcze przez parę dni trwa kiermasz).

Szkoda, bo bardzo lubiłam
bluzeczki z prostą treścią- niespodzianką,
misie
...i Mysię.

Zostało kupione.
I teraz będzie:

Ciekawe, czy klimaty będą będą związane z Muminkami...
?

dziś w nocy przybędzie...

2008-12-24T04:00:00.000-08:00

Bożych Świąt!

przygotowania i oczekiwania trwają...

2008-12-24T02:11:00.000-08:00

górecki skrzat

2008-12-17T10:09:00.000-08:00

Jeżeli cośkolwiek chomikuję, to tylko je. Książki.

Moje wejście do księgarni, zawsze kończy się wyjściem z czymś w ręku.
Dlatego,niebawem, wobec nadchodzącej recesji, nie powinnam w ogóle do nich wchodzić.
(Ale to temat zupełnie osobny.)

Teraz wzbogacanie się ciekawą i mądrą treścią, ma podwójny wymiar. Tak jakby ...robię zakupy za Ko. Czyli nie tylko książki dla mnie, ale i dla niej. Na przyszłość daleką. Zupełnie jak chomik. A potem w wolnych chwilach wolnych chwil, pośród badań, analiz i zapisków, zawsze znajduję dwóminutek na podczytanie (ten czasownik powinien naprawdę istnieć!; jest podjadanie czemu nie ma podczytywania?; i jedno i drugie związane jest z karmieniem siebie...) fragmentu nowej knigi.

Kłopoty Kacperka góreckiego skrzata- istna rewelacja.
Klasyka ciekawych i magicznych baśni, autorstwa Zofii Kossak-Szczuckiej.
Gdzie dobro i zło na wyraźnych miejscach stoją, atmosfera istnie czarująca i sympatyczna jest, a przygody zastanawiające.

Na nadchodzące wieczorne rodzinne świąteczne chwile...

trzy proste historie

2008-12-10T06:26:00.000-08:00

Dało mi trochę do myślenia...:
Stay hungry, stay foolish.

Steve Jobs,
CEO,Apple and Pixar Animation

muffinkowanie

2008-12-05T04:08:00.000-08:00

Umówiłyśmy się na świętowanie obrony chińskiego tytułu magisterskiego A.G-D.Temat samej obrony jednak mało się przewijał, bo specyfika świętowania pochłonęła nas zupełnie...

Piekłyśmy różnego rodzaju muffinki a potem ochoczo je smakowałyśmy, przy radosnym akompaniamencie gaworzeń naszych pociech.

Rewelacją okazała się strona niedawno odkryta:moje wypieki.

wyrzutka z pokoju

2008-12-02T02:40:00.000-08:00

„Ma już pół roku. Najwyższy czas. Zrobimy to w grudniu”.
Taka była decyzja.
Bowiem wspólne spanie w pokoju nie wychodziło już od jakiegoś czasu. Budzenie się 5 razy w nocy, co godzinę, sprawiało, że ani my ani Ko. nie wysypialiśmy się od wielu tygodni.

W myślach liczyłam jednak na to, że S. o tym postanowieniu zapomni (ta nieuporządkowana emocjonalność matek!).
Ale nie zapomniał.
1 grudnia nadszedł.
Ko. została wyniesiona z naszego pokoju.

Gdy wieczorem położyłam Ją w swoi nowym lokum, rozejrzała się ciekawie, zrobiła parę skłonów i wypięć (przygotowuje się codziennie do mającego nastąpić -pewnie niebawem - etapu raczkowania), wsadziła palec do buzi i zasnęła snem zasłużonych (ktoś kto przez cały dzień szaleje odkrywaniem świata naprawdę może być zmęczony!). Bez zbytnich protestów czy emocji, nieświadoma wielkiej zmiany… którą w gruncie rzeczy- przeżywała bardziej mama, niż córka.

Bo mama długo nie spała i wciąż nasłuchiwała ewentualnego płaczu czy rozpaczy.

Ale rozpaczy nie było, a płacz tylko mały – ten tradycyjny, wołający na karmienie, po którym …dalej spała zadowolona z miną mówiąca jakby:„Mamo, pora dać mi trochę wolności! A i wam to nie zaszkodzi...” .
Ma skubana rację!

pół roku z nami

2008-11-20T03:07:00.000-08:00

6 miesięcy temu.

20 maja -
20 listopada.

migdałowe szaleństwo

2008-11-18T06:07:00.000-08:00

Urodziny S. sprawiły, że sięgnęłam do moich starych zeszytów, kartek, karteczek
i skrawków z przepisami. Najlepsze okazały się oczywiście te zapisane na paragonach i ulotkach- najwidoczniej jedyny kawałek papieru jaki miałam będąc u kogoś kto przygotował coś tak pysznego, że nie mogłam wyjść nie wyciągnąwszy od tej osoby instrukcji na tą pyszność…

Desery portugalskie to takie, którym nie można się oprzeć. Choć bardzo słodkie- duży bowiem jest akcent kładziony na cynamon, cukier trzcinowy, jajka, śmietanę oraz wysoką jakość używanych produktów- mają w sobie niesamowitą magię smaku i są w czymś wspaniałym gdy wokół zaczyna panować zimnica.

Istną symfonią smaku są wszelkie desery na bazie migdałów.
Warto spróbować!

Siedzenie? To moja kariera.

2008-11-17T07:19:00.000-08:00

Spotkany Ktoś, Którego Dawno Nie Widziałam: -Naprawdę? Już? A kiedy?
Ja: -W maju.
SKKDNW: -To już prawie pół roku ma! No nieźle… A wróciłaś do pracy?
Ja: -Praktycznie to przerwałam ją tylko na 3 tygodnie, niestety. Dużo mogę robić w domu, więc jakoś godzę pracę z domem i dzieckiem.
SKKDNW: -Na szczęście chyba, nie jest tak trudno godzić pracę w domu z siedzeniem w domu, nie?
Ja: -Że..., jak?...aha… Hmm… Ykhm… No tak, zasiedziałabym się inaczej. Ileż możemy siedzieć, nie?
(i uśmiechnęłam się lekko).

KoKo jeszcze nie siada, a ja już mało kiedy.
Czasem przy kierownicy i przed komputerem.

Wszem i wobec wszystkich: kobieta decydująca się pozostać w domu z dzieckiem, to czego najmniej chyba robi, to siedzenie. I wcale nie ma więcej czasu od pracujących.
Bo ona też pracuje, i to na pełnym etacie.

Szacunek zatem i ukłon wielki dla wszystkich kobiet, które taką decyzję mogły
i chciały podjąć. Macierzyństwo na 100%.

PS Thank God, I’m a woman!:),once again...
PPS A to na deser, do posłuchania.

independence

2008-11-11T13:20:00.000-08:00

1918
2008

/parafrazując/
I kocham ten kraj zmęczony ...ostatnio.

Suszone? Nie dziękuję.

2008-11-07T01:07:00.000-08:00

Liczą się tylko świeże.
Świeże kolory i aromaty.
Podstawa bogactwa smaku.

Kolendra liściasta, mięta, melisa, rozmaryn, pietruszka, lawenda, mięta, estragon i oczywiście bazylia...

Mało co mnie tak twórczo nastraja w kuchni jak możliwość grania mieszanka świeżych ziół. Jeżeli do szykowanego dania nie mogę dodać aromatu świeżości któregoś z ziół,to czuję się jak bym przyrządzała potrawę bez duszy.

Na moim parapecie więc wciąż ziół przybywa.

szczotkowanie

2008-11-06T03:42:00.000-08:00

Dzieci teraz zaczynają prawie wszystko dużo wcześniej.
O tym wiedziałam.
Do przedszkola zapisywane są parę tygodni po urodzeniu.
Szybciej się je zabiera z domowego ogniska do żłobków, przedszkoli, szkół.
Nauka angielskiego, tańca, rysowania, pływania, jeżdżenia na nartach... - skończone 3 lata i początek, to norma.
Nie oceniam. Bo jeszcze nie wiem do końca co o tym myśleć.

Ale, że myją ząbki od pierwszych chwil pojawienia się białych króliczych koronek znad dziąseł- nie wiedziałam. Ufam naszej dentystce, więc postanowiliśmy spróbować. Pełni obaw- jak to zostanie zaakceptowane.
Ku zaskoczeniu polubiła to od razu. I potrafi myć zęby ok.30minut. A potem kolejne 15 minut zabawa z druga stroną szczotki - gryzaczkiem.
Dobrze rokuje pod względem higieny jamy ustnej:).

chez-moi

2008-11-04T01:04:00.000-08:00

Każdego dnia 30 minut.
Na poszukiwania. Wertowania. Wyobrażania. Mierzenia. Porównywania.

We wtorek optuję za rustykalnym spokojem, pełnym piasku i kawy z mlekiem, drewnem i kamieniem, lnem, bawełną i wszystkim co naturalne. Z nutką maliny gdzieniegdzie. Za kuchnią, gdzie staną tegoroczne smażone konfitury, ścianami zapełnionymi drewnianymi ramkami i starymi zegarami, skrzypiącą podłogą, a w rogu zdobyty w tym roku na Suwałkach- kołowrotek.

W środę w samochodzie puściłam na parę minut Madredeus. Skupienie na prowadzeniu, zamieniło się na innym skupieniu: marzenia o nastroju iście portugalskim. Ocean, wino, oliwki, fado… A więc: biel, błękit, azulejos, słońce, zdjęcia z Lizbony (koniecznie z tym niebem!), a przy tym trochę ciężkości kolonialnej kontrastująca z jasnością ścian.

Czwartek: apetyt na kolory. A może wrócić do szaleństw z Akademickiej? Dużo kontrastu, żywych barw, artystyczny nieład, intensywnie kolorowa podłoga, dużo światła, staroci i starych plakatów na ścianie?

Chłodny piątek: intryguje mnie napotkany nowoczesny klosz… Więc może trochę postnie (bo piątek)- minimalizm? Łatwość sprzątania i ład pociągają, konkretne kolory, funkcjonalność, sprzyjająca skupieniu surowość, magia prostych dużych dodatków… Ale coś zgrzyta… To nie wyraża naszych dusz.

Sobota, niedziela: Fotel U. Ot tak sobie przypomniałam. Bardzo go lubię. Więc mam ochotę zaprosić królową elegantkę do domu- przepych królewski, nasycone barwy,szlachetność, złoto i złocenia, purpura, wiśnia, jagoda, rubin, fiolet, kryształy barwione, poduchy, jedwab… Skomplikowane kształty, bogactwo tkanin, tapicerowane fotele i sofy, wyszukane naczynia….

I wracam do poniedziałku…

Ale czy?

Dobrze, że każdego dnia jest te 5-6 godzin.

Na przespanie się z wyobraźnią.

Decyzja dojrzewa. A budowa się kończy.

nadal.

2008-10-30T02:04:00.000-07:00

jestem chora.
i brak mi sił.
po prostu.

dlaczego jej nienawidzą?

2008-10-30T01:50:00.000-07:00

Feminizm bliższy kobietom.
Po prostu.

na Świętego Szymona, babie lato kona

2008-10-29T07:05:00.000-07:00

Wczorajsze imieniny, przypomniały mi o starym powiedzeniu. Mieszkający w mieście tracą te przygody masowej pajęczej emigracji i uroki anielsko fruwających pajęczynowych nici. Ale taka prawda. A wraz z końcem lotów białych nitek, koniec złotej jesieni.
I jesień kojarzy mi się wtedy:
-z nietaktownością;
- z definitywnym końcem lata;
-z parasolem;
-z deszczem;
-z zapachem palonych liści;
-z kałużami;
-z kraczącymi wronami;
-z zimnem (który ma o tyle swoją większą moc straszaka, że kontrastuje z właśnie skończonym latem);
-z nieprzewidywalnością;
-z chandrą;
-z katarem;
-z brakiem światła;
-z szarością;
-z wiatrem...

Skąd takie złe skojarzenia?
Chyba zbyt roszczeniowo podchodzę do pogody i natury.
Wszak w naturze zawsze jest harmonia i wszystko ma swój głęboki sens.
Jesień to pora roku bardzo domowa, wołająca wszystkich domowników do powrotu z gór, plaż jezior, łąk i lasów. Bo na szczęście jest wrzos, są liście wielobarwne, jest zupa dyniowa w garnku, konfitury i nalewki z letnich zbiorów w szafie, grzyby suszące się, korale z jarzębiny, bukiet z liści i kasztany porozrzucane po domu w różnych miejscach. Te elementy pięknej jesieni, które można zatrzymać w domu. Pora roku mająca na celu powrót do ogniska domowego. Tym bardziej, że ma do tego wspaniałe środki.